ÇİKOLATA GEZEGENİ

Pia o sabah uykudan neşeyle uyandı. Bugün okul kamp günüydü. Elini yıkamak için musluğu açtı. Ama oda ne sular kesikti. Ve yedekte hiç su kalmamıştı. Aman canım sonra yıkarım deyip hazırlanmaya geçti. 

    Kamp ormanı en sevdiği yerdi. Ağaçlara tırmanmak, kedilerle oynamak, kuşlara hem vermek... 

   Hep birlikte yola çıktılar. Orman alanına vardıklarında şaşkınlıktan küçük dillerini yuttular. Evet evet küçük dillerini... Bu orman onların ormanı değildi. Ağaçlar kurumuş, kediler yok, uçan kuşlar yok... Aman Allah'ım nefes alırken öksürüyorlar. Bütün bu olanların bir anlamı olmalıydı. 

    Öğretmenim neler oluyor diye sordu Pia. 

Tüm bunların sebebi iklim değişikliği çocuklar dedi öğretmen. Biz büyükler dünyamızı koruyamadık. Toprağı kirlettik, denize çöp attık, suları boş yere harcadık. Mevsimlerimiz değişti. Dünyamız değişiyor. 

    Pia'nın aklına bir fikir gelmişti. Madem sorumlu olan büyüklerdi onlara bunu anlatmalılardı. Dünya'ya böyle kötü davranamazlardı 

     Arkadaşlar hemen çikolata eylemi başlatmalıyız. Hiç çikolata yemezsek ailelerimiz üzülür Dünyamızı korurlar. 

    Biraz zor olabilirdi ama kararlılardı. Gezegenlerini kurtaracaklardı. Böyle devam edemezdi. Derken gözlerini açtı. Hemen musluğa koştu. Oh beee sular akıyordu. Her şey çok kötü bir rüyaymış meğer. Ama bu çok önemli bir konuydu. Arkadaşlarıyla en kısa sürede konuşmalıydı. 

   Ama çikolata eylemi iyi bir fikir olmayabilirdi. Sanırım başka Bi çözüm yoluna ihtiyaçları olacaktı. 

   Rüya olunca hepimiz bir rahatladık. Ama bir düşünsek mi? O rüya bize ne kadar uzak? Her geçen gün kirlenen denizler, yaşam alanı yok olan hayvanlar,küresel ısınma, mevsim değişiklikleri... Sahi ya nerde o eski kışlar? Hiç düşündük mü?

 

  Gözlerine  bakmaya kıyamadığımız çocuklarımıza nasıl bir dünya emanet ediyoruz .Sorsak  kabul ederler mi emanetimizi? Hiç sanmıyorum....